Aktualności z życia Klubu Shoto

Kalendarz KKT Shoto

Informacje o Klubie Shoto

Instruktorzy Klubu Shoto

Plan zajęć Klubu Shoto

Plan zajęć Klubu Shoto

Plan zajęć Klubu Shoto

Galeria Klubu Shoto

Do ściągnięcia od Klubu Shoto

Poczta członków Klubu Shoto

Linki do stron zewnętrznych

Kontakt do Klubu Shoto

 

               

Cross-Trenig Piła

 

Klub Karate Tradycyjnego Shoto w Pile

Klub Karate Tradycyjnego "Shoto" w Pile powstał w dniu 24 maja 2007. Na czele KKT "Shoto" stanął Jarosław Skura 3 dan, licencjonowany instruktor Polskiego Związku Karate Tradycyjnego (PZKT).

W zajęciach karate tradycyjnego dzieci mogą brać udział już od szóstego roku życia. W systemie tym, treningi dla dzieci, prowadzone są w zupełnie bezpieczny dla nich sposób. Sparingi - czyli (kumite) odbywają się w formie bezkontaktowej, w wyniku czego rodzice nie muszą martwić się o to, że ich pupile wrócą z zajęć z jakimikolwiek kontuzjami, bądź urazami. W karate oprócz kumite wyróżniamy jeszcze inne formy treningu, są nimi kihon - czyli podstawowe techniki lub ich kombinacje wykonywane w powietrze oraz kata - czyli wyimaginowane (wymyślone) formy walki z jednym lub kilkoma przeciwnikami. Trening kata rozwija w walce orientację przestrzenną oraz uczy myślenia strategicznego, które ma zastosowanie nie tylko w samoobronie, ale również w różnych sytuacjach życiowych. Trening karate oprócz w/w walorów może być dobrą formą rehabilitacji schorzeń wad postawy u dzieci oraz dorosłych, na co na seminarium karate tradycyjnego w Gdańsku, zwrócił szczególną uwagę prof. zw. dr med. hab. Tomasz Karski - (kierownik Kliniki i Katedry Ortopedii Dziecięcej i Rehabilitacji Akademii Medycznej w Lublinie),  w czasie swojego wykładu dot. profilaktyki i leczenia wstępnych etapów skoliozy (bocznych wygięć kręgosłupa).

W przyszłości KKT "SHOTO" ma zamiar organizować wyjazdowe obozy karate w okresach ferii i wakacji. ITKF - czyli Międzynarodowa Federacja Karate Tradycyjnego w swojej formule dopuszcza rywalizację sportową, KKT "SHOTO" zamierza aktywnie uczestniczyć w zawodach organizowanych przez PZKT, jak również organizować własne zawody. Reasumując celem Klubu jest rozwijanie działalności zarówno rekreacyjno-sportowej, jak i społeczno-wychowawczej, w związku z powyższym wszystkich serdecznie  zapraszamy na treningi karate do KKT "SHOTO"!!!

Definicja karate

Jest wiele definicji pojęcia "karate". Najtrafniejsza wydaje się być definicja prekursora karate tradycyjnego na świecie - sensei Hidetaki Nishiyamy - 9 dan:

"Karate Tradycyjne jest sztuką samoobrony, która wyodrębniła się z uprawianego w Japonii budo (sztuka wojenna). Jest oparte na sztuce walki bez użycia broni, która rozwijała się od tysięcy lat. Karate Tradycyjne skupia się na rozwijaniu ludzkiego charakteru do takiego poziomu, że zwycięstwo nad przeciwnikiem jest osiągane bez użycia przemocy."

Pięć zasad Dojo - Dojo Kun

Na treningach, jak również w życiu codziennym członków Klubu obowiązuje pięć zasad:

Dojo Kun

HITOTSU JINKAKU KANSEI NI TSUTOMURU KOTO
(Po pierwsze rzecz w tym, aby doskonalić charakter.)

HITOTSU MAKOTO NO MICHI O MAMORU KOTO
(Po pierwsze rzecz w tym, aby bronić prawdziwości drogi.)

HITOTSU DORYOKU NO SEISHIN O YASHINAU KOTO
(Po pierwsze rzecz w tym, aby rozwijać siłę ducha.)

HITOTSU REIGI O OMONZURU KOTO
(Po pierwsze rzecz w tym, aby szanować etykietę.)

HITOTSU KEKKI NO YU O IMASHIMURU KOTO
(Po pierwsze rzecz w tym, aby gorącość nie przesłaniała męstwa.)

 

 

Historia karate

Początki karate sięgają tysiąca lat wstecz. W tym czasie buddyjski mnich Bodhid­harma, po przybyciu z Indii do Chin, w klasztorze Shao Lin, nauczał innych mnichów metod osiągania wytrzymałości i siły fizycznej niezbędnych dla zniesienia surowej dyscypliny w czasie me­dytacji, która była częścią ich religii - Buddyzmu. Trening fizyczny zaproponowany przez Bodhidharmę został następnie rozwinięty i udoskonalony, stając się sztuką walki znaną obec­nie jako Shao Lin. Z czasem sztuka ta rozpowszechniła się w całej południowo-wschod­niej Azji, aż w końcu trafiła na Okinawę,  gdzie zasymilowała się z miejscowymi formami sztuk walki. Władcy starożytnej  Okinawy, a później również Kagoshimy (miasta wysunię­tego najdalej na południe wyspy Kyushu w Japoni), zakazali u siebie używania wszelkiej broni. Nie można było również nosić przy sobie narzędzi powszechnego użytku takich jak: kama (sierp), nunczaku (cep do zboża), tuifa – tonfa (korba od żarna), eku (wiosło) itp., co w konsekwencji spowo­dowało rozwój technik walki przy użyciu samych rąk i nóg. Z uwagi na jej chiński rodowód sztukę tę nazwano „Karate”,. Zapisywano ją ideogramami znaczącymi dosłownie „chińska dłoń”. W latach dwudziestych XX wieku z Okinawy do japońskich miast zaczęli przyjeżdżać mi­strzowie nauczający tę sztukę walki. W śród nich był sensei (w wol­nym tłu­maczeniu nauczy­ciel, dosłownie urodzony wcze­śniej) - Gichin Funakoshi, który osie­dlił się w Tokio. Zmienił on zapis ideogramu „chińska dłoń” na ideogram „pusta dłoń”, czym bardzo się naraził innym okinaw­skim mistrzom karate. Było to jednak konieczne posunięcie z jego strony, gdyż w tym okresie japoński nacjo­nalizm nie dopuszczał jakiejkolwiek nazwy gdzie mogło być użyte słowo (chińskie bądź chińska). Poza tym w buddyźmie  zen – ide­ogram: „kara” ozna­cza „czynienie siebie pustym” – czyli czystym, a tyczy się to przede wszystkim czystego umysłu, nie zaprzątniętego złymi i niepo­trzebnymi myślami. Funakoshi ponadto zmienił system prowadzenia zajęć karate. Wcześniej zajęcia te były prowadzone w sposób długotrwały i żmudny. Taki system nauczania nie nadawał się do prowadzenia zajęć z Japończykami, jak i z ludźmi wywodzącymi się spoza Japonii, takimi jak: Amerykanie, czy Europejczycy. Trening karate - Funakoshiego składał się z kilku podstawowych części:

  1. jumbi-undo (rozgrzewki połączonej z ćwiczeniami rozciągającymi i oddecho­wymi),
  2. kichon (ćwiczeń poszczególnych technik, np. uderzeń, kopnięć, bloków lub ich kom­bina­cji),
  3. kata (wyimaginowanej walki z jednym, bądź kilkoma przeciwnikami),
  4. kumite (walki – w dosłownym tłumaczeniu spotkania rąk), 
  5. seri-undo (ćwiczeń relaksacyjnych wyciszających organizm).

Karate dziś

Można powiedzieć, że w/w forma treningowa, przetrwała w takim, bądź podobnym  kształcie do dnia dzisiejszego i jest ona praktykowana w niemalże każdym klubie, gdzie uprawia się karate tradycyjne, bądź karate Shotokan. Bardzo ważnym elemen­tem każdego tre­ningu karate jest ceremonia rozpo­częcia i zakończenia go. W tej części treningu bardzo istotną rolę odgrywają ćwiczenia medytacyjne – mo­cuso. W karate kładzie się równomierny na­cisk na rozwój fi­zyczny jak i rozwój duchowy każdego studenta. Słowo student jest najbar­dziej adekwatną nazwą dla człowieka zajmują­cego się praktykowaniem karate. Rów­nież jak najmniej  po­winno się używać słowa trening karate i zastępować je słowem prakty­kowanie karate. Słowo trening odnosi się raczej do sportu, natomiast karate zrodziło się z ćwiczeń medytacyjnych, a później z potrzeby samo­obrony. Co prawda w dzisiejszych cza­sach mamy do czynienia z rywalizacją sportową w ka­rate, niemniej jednak nie powinno się zapominać o tym, iż rywalizacja ta nie może przysła­niać prawdziwego celu każdego kara­teki, jakim jest kształtowanie charakteru, poprzez żmudny i permanentny trening własnego ciała. W szcze­gólności powinno się o tym często przypo­minać najmłodszym adeptom tej sztuki walki, którzy są dopiero na początku swojej drogi karate. Bardzo często na ten temat wypowiada się - sensei Hiedetaka Nishijama (uczeń - Gishina Funakoshi). Opracowany przez niego system prowadzenia zajęć karate jest najbardziej spójny pod względem dydak­tycznym i obecnie ma największe szanse, aby został wprowadzony do polskich szkół po­wszechnych jako dodatkowe zajęcia wychowania fizycznego. Trening zaproponowany przez sensei Nishijama prowadzi do rozwoju niemal że wszystkich cech osobowości człowieka.  Założeniami metodycznymi w takim tre­ningu są:

  1. Cele kształcące:
    1. podniesienie ogólnej sprawności fizycznej, koordynacji ruchowej,
    2. nauczenie i doskonalenie podstawowych pozycji w walce (ashi-waza),
    3. opanowanie i doskonalenie podstawowych technik obrony i ataku -samo­obrony (ki­hon),
    4. rozwijanie umiejętności interpretacji poznanych technik – doskonalenie ich w zastoso­waniu samoobrony,
    5. nauczenie i doskonalenie form (kata) – czyli wyimaginowanej walki z jed­nym lub z kil­koma przeciwnikami (walka z cieniem) oraz interpretacja tych form,
    6. nauczenie i doskonalenie ćwiczeń z partnerem (kumite) (forma walki bez kon­taktu).
    7. nauczenie ćwiczeń medytacyjnych (mocuso) - mających na celu rozwijanie psy­chiki (du­chowo­ści), opanowania umiejętności koncentracji i panowania nad emocjami, za­równo w sytuacji treningowej jak i realnego zagrożenia, gdy zastosowanie technik karate bę­dzie konieczne w samoobronie,
    8. zapoznanie z taktyką i strategią walki,
    9. zapoznanie i doskonalenie w zakresie udzielania „pierwszej pomocy”,
  2. Cele poznawcze:
    1. zapoznanie z teorią i historią Karate,
    2. zapoznanie z etykietą w Karate – określonymi formami zachowania się pod­czas tre­ningu.
  3. Cele wychowawcze:
    1. zachowywanie zasady zdrowej rywalizacji sportowej: „fair-play”,
    2. wyzwalanie wiary we własne możliwości w zakresie samoobrony i nie tylko,
    3. wdrożenie poczucia odpowiedzialności za innych – wyzwalanie chęci udziela­nia po­mocy słabszym - altruizm,
    4. rozwijanie umiejętności do współpracy w zespole.

Reasumując karate rozwija człowieka niemal że pod każdym względem. Z jednej strony kształtuje jego psychikę tak, że kara­teka jest w stanie przezwyciężyć każdą prze­szkodę ży­ciową, z drugiej strony jest to sztuka samoobrony, w której ręce i nogi poddawane są perma­nentnym ćwiczeniom, w wyniku których atakującego z zaskoczenia przeciwnika można zneu­tralizować poprzez zastosowania siły fizycznej zbliżonej w skutkach do działania broni.

Materiał źródłowy:

Nakayama M., Dynamiczne karate
Miłkowski J., Karate

Shoto Piła 2007. Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.